We ontmoeten Durk, een metaalbewerker die door financiële druk steeds verder in het nauw komt. Wat begint als een wanhoopsdaad (een bankoverval), escaleert al snel in een gijzeling die de toon zet voor de rest van de film. Vanaf dat moment zit je er middenin. Het voelt dichtbij. Menselijk. Oncomfortabel.
Wat deze film interessant houdt, is hoe het script is opgebouwd. Ongeveer elke drie minuten verschuift de film van vorm, van spannend naar absurd, van ongemakkelijk nei in stikje humor. Dat ritme vraagt veel van de acteurs, zeker van theaterspeler Lourens van den Akker die Durk speelt. Hij moet continu schakelen in energie, emotie en timing. Hier ligt een van de sterke punten van de film: hij weet samen met de andere acteurs die schakelingen overtuigend te brengen. Het voelt nergens als losse stukjes, maar als één doorlopende spanningsboog die je meeneemt, en je aandacht er vol bij houdt.Het acteerwerk is sterk en geloofwaardig. Je blijft als kijker continu balanceren tussen begrip en afkeuring voor zowel Durk als de gijzelaars, wat de film anderhalf uur lang onafgebroken interessant maakt.
Regisseur Krist speelt ondertussen met toon. De film balanceert tussen absurdisme en thrillerspanning. Soms schuurt het bijna, maar daardoor werkt het wél: het houdt je alert in een film die zonder deze elementen te lang zou duren. Je weet nooit helemaal precies wat er gaat komen.
Tegelijkertijd zie je dat Lulk met een beperkt budget is gemaakt. Het is geen gelikte blockbuster en dat probeert de film ook niet te zijn. Hier en daar merk je dat in de afwerking, maar eerlijk gezegd draagt het ook bij aan de charme. Het houdt de film rauw en direct.
Dat gezegd hebbende: er zijn een paar kleine puntjes. De set bevat hier en daar wat foutjes en er is één moment waarop een omslag in stemming of karakter net iets te snel gaat, waardoor het even minder geloofwaardig voelt. Het haalt je er kort uit, maar nooit lang genoeg om de film echt te breken.
Onder de oppervlakte zit bovendien een thema dat blijft hangen: hoe ver ga je als je geen uitweg meer ziet? Wat is nou eigenlijk net eerlik?
Conclusie:
Lulk is geen perfecte film, maar wel een eigenzinnige. De film laat zien wat er mogelijk is als je met beperkte middelen toch iets durft neer te zetten met karakter. Knap gemaakt. Denk je nu: “Ja, dat sil wol, ik bepaal it sels wol even.”
Bêst genôch, jong.
Bestel tickets.